«У Амэрыцы многія губляюць галаву». Чаму пэнсіянэр зь Нью-Ёрку хоча пераехаць у Горадню

Амэрыканскі пэнсіянэр турэцкага паходжаньня Ількер Коджахан вырашыў прамяняць Нью-Ёрк на Горадню. Менавіта тут адчувае сябе шчасьлівым і хоча ажаніцца. Пра жанчын, дарэмную мару жыць у Нью-Ёрку і баскетбольныя пляцоўкі ён распавядае Свабодзе.

Зарабляў 110 тысяч даляраў на год

Ількеру Коджахану (Ilker Kocahan) 63 гады. Паходзіць з Турэччыны. Апошнія 17 гадоў жыў у Нью-Ёрку. Працаваў архітэктарам. Страціў жонку пасьля цяжкай хваробы тры гады таму. Мае дзьвюх дарослых дачок. Сёлета ў лютым афіцыйна выходзіць на пэнсію і зьбіраецца пераехаць у Беларусь. Вяртацца ў Турэччыну ня хоча.

«У Турэччыне цяпер вельмі небясьпечна, хоць турысты могуць гэтага і не адчуць. Жанчына ня мае шмат правоў. Я адчуваю сябе ў Турэччыне, як 20 гадоў таму, нават яшчэ горш. Кожны мае зброю», — кажа Ількер.


02-48839042-7029-4E10-9BF8-464530C87C87_w1023_n_r0_s.jpg

Ількер паказвае фота дачок на тэлефоне


Ягоная старэйшая дачка выйшла замуж і вярнулася ў Стамбул, працуе дызайнэркай інтэр’ераў, малодшая — настаўніцай у Нью-Ёрку.

Ількер знайшоў у ЗША працу архітэктара праз два месяцы пасьля пераезду. Атрымліваў досыць высокі для заробак — 110 тысяч даляраў за год. Аднак пэнсія будзе значна ніжэйшая, каля 2 тысяч даляраў на месяц — 1,5 тысячы ад ЗША, 500 даляраў ад Турэччыны.

Мужчына пачаў шукаць больш камфортную краіну для сваіх магчымасьцяў.

«У Лёндане дорага. У Санкт-Пецярбургу, дзе ёсьць сябры, вельмі холадна; ва Ўкраіне крызіс», — адкідаў ён варыянты адзін за другім.

У ЗША эскізы каштавалі да 1,5 тысячы даляраў, у Беларусі менш

Прывабнымі для яго засталіся Латвія, Польшча і Беларусь. Ількер напісаў паведамленьні сябрам з пытаньнем, хто што ведае пра магчымасьці ў гэтай частцы сьвету.

Празь сяброў адгукнулася Марына зь Беларусі, запрасіла прыехаць. Пазнаёміла Ількера зь мясцовымі мастакамі, звадзіла яго ў галерэі. Урэшце Ількеру прапанавалі працаваць у выставачнай залі.


03-BE5D1FB3-544D-4E94-A7EE-E8756034F641_w1023_n_r0_s.jpg

Ількер цэлы дзень працуе ў кавярні


«Усе да мяне добра ставіліся. Я вельмі шчасьлівы тут. Мне прапанавалі працу за прыкладна 300 даляраў», — кажа Ількер.

Цяпер ён рыхтуе сваю першую ў Беларусі выставу. Цэлымі днямі сядзіць у гарадзкой кавярні і малюе акварэльныя эскізы. На аркушах паперы — замалёўкі Нью-Ёрку, Вашынгтону, Італіі, Францыі.

Адна ягоная праца ў Амэрыцы каштуе 700-1500 даляраў. Але для беларусаў мастак плянуе зрабіць зьніжку і прадаваць свае замалёўкі па 150-200 даляраў.


04-0CA603D3-BA2D-42ED-BD3C-DFCBFAAC09BD_w1023_r0_s.jpg

Ягоныя работы каштуюць да 1500 даляраў у Амэрыцы


«Амэрыка — няўтульная краіна»

Ількер мае добрае ўражаньнем ад беларусаў. Апісвае як адукаваных, прыгожых людзей, якія ставяцца да іншых з пашанай. Паводле ягоных назіраньняў, тут больш людзей разумеюць і цэняць мастацтва, чым у Амэрыцы.


05-DACA4594-A5DD-411D-A0D2-493E9CFB58CB_w1023_r0_s.jpg

Амэрыканец мяркуе, што ў Амэрыцы жыць няўтульна


«Людзі мараць паехаць у Нью-Ёрк, але Амэрыка — няўтульная краіна. Яна „забівае“ людзей. Людзі з адукацыяй доктара ідуць працаваць афіцыянтамі, гувэрнанткамі. Працуюць вельмі цяжка. Атачэньне непрыязнае. Многія губляюць галаву», — заўважае Ількер.

Ён часьцей у Амэрыцы сутыкаўся з канкурэнцыяй, зайздрасьцю, таму прыемна зьдзівіўся, калі яго прыязна прынялі ў Беларусі. На ягоную думку, пасьля 40 гадоў у Амэрыцы цяжка прыстасавацца. Калі пераяжджаць, то маладым.

За фіктыўны брак амэрыканцу прапаноўвалі 50 тысяч даляраў

У Горадні Ількер пазнаёміўся зь яшчэ адной Марынай. Ёй 48 гадоў, працуе ў мэдычнай сфэры. Пачалі сустракацца. Ількер хацеў бы ў будучыні ажаніцца зь ёй, але ня ведае, ці яна захоча. Мужчына кажа, што спачатку Марына лічыла яго старым, бо ў іх розьніца 15 гадоў. А цяпер ужо шмат разоў пашкадавала пра тое.

«Я ўбачыў, наколькі мужчына можа зрабіць жанчыну шчасьлівай. Я люблю беларускіх жанчын», — падсумоўвае ён.

Сьцьвярджае, што беларускі прыгожыя, а на прыгажосьць, паводле сваёй працы, ён зьвяртае ўвагу ў першую чаргу.


06-7F51B98F-4828-4D73-9E5C-09D7A1DE0951_w1023_r0_s.jpg

«Я не курэц, ня хлус, вельмі чысты. Вельмі добры тата»


«Я не курэц, ня хлус, вельмі чысты. Я вельмі добры тата, спакойны, даю дочкам карыстацца банкаўскай карткай», — адзначае ён уласныя плюсы.

З будучай жонкай Ількер хоча ажаніцца ў Амэрыцы, каб яна магла атрымаць грын-кард і мела магчымасьць свабодна туды прыяжджаць.

«Беларускія жанчыны, выйшаўшы замуж за амэрыканскага грамадзяніна, хочуць жыць у Амэрыцы. А я хачу жыць тут. Я люблю Горадню. У гэтым вялікі канфлікт», — кажа ён.

Прызнаецца, што яму неаднаразова прапаноўвалі фіктыўны брак дзеля таго, каб пераехаць у Амэрыку.


07-8717E448-B162-4185-B84A-CFF47FCA47A6_w1023_r0_s.jpg

За фіктыўны брак Ількеру прапаноўвалі 50 тысяч даляраў


«Жанчыны мне прапаноўвалі 50 тысяч даляраў гатоўкай. Я ніколі ня бачыў такіх грошай у кішэні. Калі б я любіў грошы, то пагадзіўся б. Але я не магу без каханьня», — кажа ён.

Паводле яго, амэрыканскія жанчыны больш за ўсё любяць грошы.

«Ім трэба грошы, грошы, грошы. Калі жанчына ўбачыць больш моцнага мужчыну, які больш зарабляе, яна можа кінуць свайго папярэдняга і пайсьці да другога», — расчаравана кажа ён.

У крамах цяжка знайсьці ялавічыну, а на вуліцах — сустрэць інвалідаў

Ількер пералічвае шэраг адрозьненьняў краінаў, дзе ён жыў.

Ня ўсё з таго, да чаго ён прывык, можа набыць у горадзенскай краме.

«Ты знойдзеш толькі маленькія мандарыны і бананы. У Турэччыне ты можаш купіць дыню, клубніцы, іншую садавіну ў любы час».

Да таго ж мужчына не ўжывае сьвініны, а знайсьці ялавічыну або іншае дазволенае мусульманам мяса ў Беларусі аказалася для яго складана.


08-32253D09-CD62-4DD9-960C-145BDD97B154_w1023_r0_s.jpg

Ількер часта малюе, каб нешта патлумачыць


Ён заўважае, што ў Амэрыцы шмат людзей з мэнтальнымі або фізычнымі асаблівасьцямі на вуліцах. У Беларусі іх не відаць «Пэўна, яны сядзяць дома», — дапускае Ількер.

Тут яму больш бясьпечна, бо нават пешаходы на чырвонае сьвятло стаяць і чакаюць, што для турыста незвычайна. Заўважае, што ў Нью-Ёрку ёсьць паркі, дзе можна гуляць, а ёсьць раёны, куды лепей не заходзіць, бо там могуць напасьці.

«У Беларусі я лічуся старым»

Пэнсіянэр зьдзіўляецца, як людзі выжываюць на 100-150 даляраў пэнсіі. Кажа, што сам бы ня здолеў існаваць на такую суму.

«Я ўвесь час наведваю кавярні, рэстарацыі са сваёй жанчынай. Я не хачу ашчаджаць грошы. Жыцьцё такое кароткае, але прыгожае».

Ён з сумам назірае, што пажылых людзей там не відаць. Мяркуе, што прычына — нізкія заробкі.

«Адна кава каштуе 3 рублі. Гэта вельмі дорага пры такіх заробках».

Ількер з усьмешкай кажа, што па беларускіх мерках ён ужо стары ў свае 63. У Турэччыне — нават вельмі стары, а ў ЗША — чалавек сярэдняга ўзросту.

Ён любіць гуляць у баскетбол. У Турэччыне гуляў, калі яму было 30 гадоў. У ЗША прыйшоў на пляцоўку ў 55 гадоў і лічыўся там «дзіцем». Бо існуюць адмысловыя групы для людзей 50-80 гадоў. У Горадні адкрытых баскетбольных пляцовак Ількер пакуль ня бачыў.

Падобнае атрымалася і з начнымі клюбамі.

«Я схадзіў у клюб, а там моладзь 20–25 гадоў. Людзі майго ўзросту ў Беларусі туды ня ходзяць», — зьдзіўляецца ён.

«Пытаюцца, навошта я зноў прыехаў»

Пакуль Ількер жыве ў Горадні па турыстычнай візе. Празь месяц ейны тэрмін заканчваецца, і мужчына будзе вымушаны зьехаць. Але хоча вярнуцца сюды на сталае жыцьцё.

У плянах адкрыць у Горадні свой навучальны цэнтар і рыхтаваць архітэктараў і мастакоў.


09-9D7B6242-4C9A-41D4-B2EF-55E6210F1F22_w1023_r0_s.jpg

Мужчына можа вучыць мастацтву і архітэктуры


Мову таксама яшчэ належыць вывучыць. Ількер прызнаецца, што беларуская для яго пакуль занадта цяжкая. Па-расейску ведае 40-50 словаў. Сваю каханую вучыць ангельскай мове з дапамогай малюнкаў.

На думку амэрыканца, Беларусь ня вельмі адкрытая краіна. Кожны трыццаты дзень ён мусіць выяжджаць з краіны, набываць страхоўку і зноў вяртацца. Кажа, што ў Амэрыцы чалавек можа знаходзіцца 6 месяцаў, і паліцыя ня будзе яго турбаваць.


10-8CB6BC93-7EA4-45F8-9486-3CDA656907E5_w1023_r0_s.jpg

Мужчына лічыць сябе грамадзянінам сьвету


У Беларусі міліцыянты неаднаразова да яго прыходзілі і пыталіся пра мэту візыту.

«Пытаюцца: „Навошта ты зноў прыехаў?“ Чаму вы пытаецеся ў мяне, калі вы мне далі бясплатную візу на 90 дзён? У мяне тут жанчына. Запытайцеся ў мяне, калі міне 90 дзён», — абураецца Ількер.

Ён лічыць сябе грамадзянінам сьвету, касмапалітам.

«Сьвет для цябе, для мяне, для ўсіх. Амэрыка, Аўстралія, Бразылія, Канада — мае краіны, хоць я там не нарадзіўся. Цi гэта нармальна, што беларус пытаецца ў мяне, турка, чаму я тут?».

“Радыё Свабода”