Кіеўскія беларусафілы

Ужо трэці год беларусафілы Кіева збіраюцца разам, каб за кубачкам гарбаты ці куфлем піва пагутарыць на мове суседняй краіны.

28-гадовы кіеўскі інжынер-канструктар Дэйка Бугай пачаў цікавіцца Беларуссю гадоў дзесяць назад. Пра Расію, зразумела, шмат ведаў, а вось што адбываецца ў паўночнай краіне-суседцы, заставалася загадкай.

Для Дэйкі Беларусь была «белай плямай на поўначы». Часам «тэра інкогніта» праскоквала на абгортках прадуктаў ці на старых паштовых марках. Цікава, што яго дзед і бабуля на Данбасе казалі менавіта «бульба», а не картопля.

Беларускую мову Дэйка ўпершыню пачуў па ўкраінскім тэлебачанні. Гэта быў рэпартаж пра беларускія трактары, цалкам па-беларуску і без перакладу. Тэлевізійшчыкі ці паляніліся перакладаць, ці палічылі непатрэбым: і так усё зразумела. Было гэта пры канцы 90-х.

Праз пару год на Радіо Rocks Дэйка выпадкова патрапіў на інтэрв’ю з адным з удзельнікаў гурту NRM.

«І вось гаворыць ён з вядучым па-беларуску, а той - па-ўкраінску. Кожны па-свойму, але разумеюць адзін аднаго добра. І так мне гэта спадабалася - і мова, і цікавыя рэчы казалі. Я запомніў гэты гурт, пачаў шукаць штосьці ў нэце».

Праўда, інтэрнэт тады быў «жудасны і пусты». Спампаваць удалося толькі абрыўкі песень з новага альбому «Дом культуры». Але і гэтых кавалкаў было дастаткова, каб «падсесці» на гурт з галавой, як і на беларускую мову.

Праз нейкі час у плэеры хлопца амаль уся музыка была беларуская. «Я нават падумаў, што гэта дрэнна, і што трэба больш украінскае слухаць».

Калі ў 2007 годзе Дэйка першы раз наведаў Беларусь, ён ужо няблага размаўляў па-наску. Карысным для размоўнай практыкі быў фэст беларускага року «БіФры» - «Будзь свабодным». У 2008 годзе ён праходзіў ва Львове.

Тады львавяне даведаліся, што беларусы, аказваецца, і не «маскалі» ўвогуле, кажа Дэйка. І мова ў іх ёсць свая - прыгожая і зразумелая. А шмат хто з беларусаў пазналі, што Украіна багатая не адным морам.

Аднак размаўляць па-беларуску раз на год хлопцу было мала. Летам 2009-га ён стварыў «Укантакце»«Клуб любителів білоруської мови». Першая сустрэча клуба мела адбыцца напачатаку верасня. Але Дэйку на два тыдні адправілі ў камандзіроўку. Калі ж ён вярнуўся ў Кіеў, высветлілася, што першая беларускамоўная сустрэча ўсё-ткі адбылася.

«Я быў вельмі здзіўлены. Людзі неяк самі арганізаваліся... Гэта відавочна - ідэя проста вісела ў паветры!».

У «БелРазМоўКлуб» прыходзяць цікавыя людзі, з якімі ёсць пра што паразмаўляць. Яны захапляюцца астраноміяй, фатаграфіяй, вандроўкамі, іншымі мовамі.

«Вось збіраюцца такія людзі, і распавядаюць, хто што бачыў, што сустрэў, пра што марыць...Вельмі жвавыя дыскусіі адбываюцца - бо мы людзі, як кажуць ангельцы, open-minded», распавядае стваральнік клуба.

«Люблю гаварыць з суразмоўцам адной мовай», кажа Дэйка. «Хіба што з расійскамоўнымі змушваю сябе гаварыць па-ўкраінску (у нас) і па-беларуску (у вас) - калі яны не расійцы, канечне ж».

Працяг на "Нашай Ніве": «Як можна вучыць мову 11 гадоў і нават не разумець?»