Ці паўплывае трагедыя ў сям’і Казуліных на сітуацыю ў грамадстве?

Уладзімір Някляеў, паэт:
“ГРАМАДСТВА БЕЗ СПАГАДЫ – МЁРТВАЕ”
Вельмі б хацелася, каб так было. Між іншым, ваша пытанне заспела мяне ў доме Аляксандра Казуліна. Яго адпусцілі развітацца з жонкай. І я магу даслоўна перадаць яго словы. Ён сказаў: “Я спадзяюся, што хоць гора здолее аб’яднаць нас усіх, якія мы ёсць”. Я таксама на гэта спадзяюся, але не цешу сябе ілюзіямі. Праблема не ў тым, што мы раз’яднаныя. Праблема ў тым, што мы адзін да аднаго злыя. І нават болей. Праблема ў тым, што мы адзін да аднаго абыякавыя. Можна, канечне, лічыць, што праблема гэта з нашага мінулага, з краіны Саветаў. Якая шкадавала сталі і жалеза і не шкадавала людзей. Але гэта не так. Хоць бы таму, што ў каментарах, якія я чытаю пра Казуліна і ягоную сям’ю, поўна ўсяго. Найбольш палітыкі. І амаль ніякага спачування чалавеку ў ягоным чалавечым горы. А каментары гэтыя пішуць зусім не дзеці краіны Саветаў. Гэта ўжо дзеці нашага часу і нашай краіны. Я перакананы, што пакуль не запануе ў нас любоў і спагада, ніякіх зменаў нам чакаць няма чаго. Бо грамадства без любові і спагады – гэта мёртвае грамадства.

Тацяна, хатняя гаспадыня:
“ЛУКАШЭНКУ БОЛЬШАСЦЬ ЛЮДЗЕЙ АПРАЎДАЕ”
Ніяк не паўплывае. Таму што людзі, якія здольныя спачуваць чужому болю, яны ў любым выпадку будуць спачуваць. А людзі, не здольныя спачуваць, і не будуць спачуваць. А Лукашэнку большасць людзей апраўдае, бо яны прызвычаіліся яго апраўдваць. Гэта для іх стала нормай. Гэта ж трэба сябе ламаць, прымушаць думаць, паглядзець на гэту сітуацыю з іншага боку, сябе паставіць на месца Казуліна. А на гэта здольныя адзінкі. Лягчэй апраўдаць Лукашэнку. Тым больш, што ён жа яго адпусціў на пахаванне.

Анатоль Ляўковіч, паплечнік Казуліна:
“ГРАМАДСТВА ГЭТА НЕ ЎСКАЛЫХНЕ…”
На людзей заангажаваных, на палітычны клас, на палітычны актыў, скажам так, гэта, канечне, паўздзейнічае моцна. На астатнія слаі грамадства... Нейкая інфармацыя туды, канешне, прасочыцца. Але ў цэлым гэта не ўскалыхне грамадства. Гэта таталітарны рэжым. Сродкі масавай інфармацыі ў тых, хто трымае ўладу. І таму вельмі лёгка маніпуляваць свядомасцю такіх людзей, менш актыўных, незаангажаваных у палітыцы.

Андрэй, студэнт БДУ:
“…АЛЕ ЗАПОМНІЦЦА НАДОЎГА”
Пасля гэтай гісторыі многія задумаюцца над пытаннем – а хто ж намі кіруе? І лішні раз пераканаюцца, што намі кіруе чалавек, для якога маралі не існуе. Гэта наўрад ці прывядзе да імгненных нейкіх дзеянняў. Але запомніцца. І помніцца будзе доўга. І калі-небудзь гэтая гісторыя яму адгукнецца.

Ірына Пісьменная, кінасцэнарыст:
“НЕМАГЧЫМА ДАЛЕЙ ТАК ЖЫЦЬ”
Павінна нешта адбыцца. Я прачытала ў інтэрнэце зварот Казуліна да ўладаў. Гэта настолькі чалавечна і настолькі кранальна, што трэба быць абсалютна глухім, каб гэтыя словы не дайшлі. Ён кажа, што, нягледзячы на ўсе здзекі і гвалт, ён гатовы сесці з Лукашэнкам за стол перамоваў. Як такія словы могуць не дайсці? Мне так хочацца, напэўна. Мне вельмі хочацца спадзявацца. Таму я нават баюся казаць, што гэта не паўплывае. Мяне ўзрушыла тое, што яго ў Мінск везлі ўначы. Чаму гэта трэба было рабіць уначы? Чаму не днём? Яны што – баяцца святла? Можа, ім трэба растлумачыць, што святло – гэта добра? Немагчыма далей так жыць.

Яўген, прадпрымальнік:
“ТОЛЬКІ РАШУЧАСЦЬ ДАЗВОЛІЛА НЕШТА ЗРАБІЦЬ”
Безумоўна, паўплывае. Бо гэтая падзея паказала ўсю нізасць рэжыму. Толькі рашучасць самой сям’і і тых людзей, што яе падтрымалі, дазволіла нешта зрабіць. Тое, што ўлады адпусцілі Казуліна, тое, што яны не здолелі гэта зрабіць натуральна, са спачуваннямі, тое, што ў іх гэта было вырвана, а сам ён нічога ні ў каго не прасіў, не прыніжаўся – усё гэта будзе прыкладам таго, што з уладай можна размаўляць толькі з пазіцый маралі.

Зінаіда Бандарэнка, народная артыстка Беларусі:
“СТАЎЛЕННЕ ЎЛАДЫ МЯНЯЕ СВЕТАПОГЛЯД ЛЮДЗЕЙ”
У мяне такое ўражанне, што, безумоўна, паўплывае... Тое, што адбылося яшчэ ў панядзелак, калі столькі людзей было на Кастрычніцкай плошчы, калі людзі далучаліся да працэсіі па дарозе да Чырвонага касцёла. Гэта ўплывае на стан грамадства, выклікае нейкую веру, што павінны быць змены. Людзі ўжо пачалі задумвацца, што тое дзікунства, якое ўлада выяўляе ў адносінах да гэтай сям’і, яно абуральнае і амаральнае. Людзі гэта бачаць. І такое стаўленне ўлады мяняе светапогляд людзей. Мне так падаецца. А наогул мы ўсе жывем надзеяй, верай у Бога. Бог усё бачыць. І гэтая жорсткасць, якая праяўляецца да сям’і Казуліных, яна адаб’ецца і на саміх прадстаўніках улады.

Таісія, пенсіянерка:
“МАЯ ХАТА З КРАЮ – НАШ ГАЛОЎНЫ ЗАКОН”
А я нічога не ведаю пра гэта. Бо мы ж не маем інтэрнэту. У нас толькі тэлевізар. Таму ніякага ўплыву гэтая трагедыя мець не будзе. Ды нават, калі б пра яе распавялі па тэлебачанні, нават і тады людзі б не зварухнуліся. Бо “мая хата з краю” – наш галоўны закон жыцця.

Валянцін Акудовіч, філосаф:
“СІТУАЦЫЯ ВЫБУХНУЛА”
Час пакажа. Відавочна, што ў гэтыя дні сітуацыя сярод тых колаў, якія складаюць актыўныя грамадзяне, раптам выбухнула. Найперш – захапленнем гэтай мужнай, прыгожай, высокай духоўна жанчынай. А па-другое – неверагоднай нянавісцю да ўлады і, найперш, таго, хто яе прэзентуе. Такога выбуху нянавісці я ўжо даўно не сустракаў. Прычым ён ахапіў не толькі тых, хто сваім лёсам, палітычным і грамадскім, гатовы ненавідзець гэтую ўладу па азначэнні, але і самых простых людзей – магчыма, лаяльных да ўлады, але для якіх улада сваімі дзеяннямі выявіла сваю нечалавечую сутнасць. Гэтыя некалькі дзён лютага, бясспрэчна, выломваюцца з агульнай сітуацыі апошняга часу, якая стабілізавалася ў сваёй нерухомасці. А вось што будзе далей? Ці гэта сітуацыйны выбух, ці ўсё ж такі пасля гэтага нешта зменіцца – не ведае ніхто. Згадаем Плошчу. Яркі супраціў эмацыйна і палітычна павінен быў бы адбіцца на сітуацыі. Але сёння мы бачым, што сітуацыя, наадварот, стабілізавался і грамадства занурылася само ў сабе. Але відавочна, што Лукашэнка ў гэтай сітуацыі прайграў. І шмат для каго ён згубіў сваю маральную легітымнасць.

Паводле “Радыё Свабода”